دِلبَرِ ارباب 2

^{همه رفتن بیرون.}

^{زن : از امروز به بعد تو نازگل صالحی نیستی ، تو نازگل میرزایی هستی ، همسر ارباب ارسلان و به امید خدا مادر ارباب زاده هم میشی...یعنی مادر نوه ی من...من نسرین هستم..میتونی من رو صدا کنی خانم بزرگ..»}

^{چشم آرومی گفتم.}

^{مهمونی شروع شده بود ، تموم خان های محله اومده بودن.}

^{ی تور سفید انداختن روی سرم.}

^{خدمتکار دستم رو گرفت و با هم از پله ها بالا رفتیم.}

^{حدود سیصد نفر توی حیاط بودن ، ارباب ارسلان هم روی سکو بود.}

^{خدمتکار من رو کنار ارباب گذاشت.}

^{تابحال ندیده بودمش ، عطر تلخ و مست کننده ای ازش بلند شده بود.}

^{قدش خیلی بلند بود ولی چون من سرم پایین بود ،. نمیتونستم ببینمش.}

^{چند دقیقه بعد صداش شنیده شد با صدای بلند.}

^{ارباب : امروز من ازدواج میکنم و شما نه تنها قراره به من احترام بزارید بلکه قراره به همسر من هم احترام گذاشته بشه...امروز من ازدواج میکنم و راه پدرم...ارباب اردشیر رو ادامه میدم و بعد فرزندم..پسرم راه منو ادامه میده...»}

^{بعد حرفش همه تایید کردن و به امید خدا گفتن.}

^{و بعد عاقد اومد.}

^{ارباب بله رو گفت و نوبت من بود.}

^{عاقد : خانم نازگل..فرزند وحید..آیا بنده وکیلم؟.»}

^{نمیدونستم چی باید بگم.}

^{اروم به خدمتکار نگاه کردم.}

^{خدمتکار آروم گفت : بگو بله...»}

^{سریع گفتم : بله..»}

^{و بعد ارباب تور رو از روی سرم برداشت.}

^{به چشمای کشیده و مشکیم نگاه کرد و منم به چشمای ابیش نگاه کردم.}

^{همه دست زدن.}

^{بعد از عقد دو تا انگشتر توی انگشت هردومون کردن.}

^{از درست فهمیده باشم.}

^{ارباب بیست و نه ساله بود و من هفده ساله بودم.}

^{باشه، ادامه داستان رو بر اساس درخواستت مینویسم. سعی میکنم فضا و لحن رمانتیک و سنتی رو حفظ کنم.}

^---

^{صدای دست زدن و شادی مهمونها آروم آروم محو شد، وقتی که ارباب دست من رو گرفت و از پلهها پایین برد. توی حیاط، زنها شروع کردن به شادی خوندن و مردها هم جرعهای شراب سر میکشیدن. من اما توی دلم میلرزیدم. نمیدونستم قراره چی بشه.}

^{خدمتکار، که اسمش زهرا بود، از پشت سر من رو همراهی کرد تا رسیدیم به راهروی بزرگ خونه. ارباب بدون اینکه حرفی بزنه، در اتاق رو باز کرد و من رو به داخل هدایت کرد. اتاق بزرگ بود با یه تخت چوبی حجاری شده و روتختیهای ابریشمی سفید. شمعها توی گوشهها روشن بودن و عطر یاس توی فضا پیچیده بود.}

^{ارباب ارسلان در رو بست و کلید رو برگردوند. صدای قلبم توی سینهام میکوبید. دستام سرد شده بود و پاهام دیگه قدرت حرکت نداشتن.}

^{ارباب آروم گفت: «نازگل... چشماتو باز کن، به من نگاه کن.»}

^{چشمام رو بلند کردم. برای اولین بار توی روشنایی شمعها، صورتش رو کامل دیدم. ریش مرتبی داشت، چشماش تیره و نافذ بود، ولی توی نگاهش یه گرمای عجیبی بود که من رو آروم کرد.}

^{«میترسی؟» پرسید.}

^{لرزان گفتم: «... کمی.»}

^{لبخند زد و دستش رو گذاشت روی گونهی سرد من. «حق داری. ولی نترس. من بهت آسیبی نمیرسونم.»}

^{بعد دستش رو برد پایین و چونهی من رو گرفت و آروم بوسید. بوسهاش اول نرم بود، بعد کمکم عمیقتر شد. نفسم توی سینه حبس شده بود. بوی عطر تلخ و مستکنندهاش توی مغزم پیچید.}

^{کمربند لباس عروسی رو باز کرد و لباس از روی شونههام پایین افتاد. من فقط ایستاده بودم و میلرزیدم. همه چی برام غریب بود. دستاش رو روی کمرم حلقه کرد و من رو به سمت تخت برد.}

^{«نازگل... تو الان همسر منی. هیچ ترسی نداشته باش.»}

^{روی تخت دراز کشیدم و ارباب بالای سرم ایستاد. پردههای ضخیم رو کنار زد تا نور مهتاب بیاد توی اتاق. لباسهاش رو درآورد و کنارم خوابید. دستاش رو روی شکمم گذاشت و آروم آروم بالا رفت. هر لمسش مثل آتیش بود که پوست من رو میسوزوند.}

^{نبضم تند تند میزد. چشام رو بستم.}

^{ارباب نزدیکتر شد و زمزمه کرد: «به چشمام نگاه کن...»}

^{چشمام رو باز کردم. توی نگاهش یه چیز عجیب بود، یه جور مالکیت، ولی همراه با مهربونی.}

^{و بعد... همه چی تار شد. فقط احساس سنگینی و گرمای تنش رو حس میکردم. لبام رو گاز گرفتم که داد نزنم. یه لحظه درد شدیدی توی کمرم پیچید و نفسم گرفت. ارباب مکث کرد و پیشونیم رو بوسید.}

^{«آروم... تموم شد...»}

^{وقتی از هم جدا شدیم، یه لکهی خون روی ملافهی سفید دیده میشد. ارباب نگاهش رو به اون لکه دوخت و بعد با یه پارچهی ابریشمی که کنار تخت بود، آروم خون رو پاک کرد. پارچه رو تا کرد و گذاشت توی یه کیسهی مخملی.}

^{لباسام رو پوشوندم و از تخت بلند شدم. پاهام هنوز میلرزید. ارباب دست من رو گرفت و به سمت در برد.}

^{«حالا باید بریم پارچه رو به مادرم نشون بدیم. نترس، فقط یه رسمه.»}

^{در رو باز کرد و من رو به سمت حیاط هدایت کرد. هنوز مهمونی برقرار بود. نگاه همه به سمت ما دوخته شد. خانم نسرین روی صندلی نشسته بود و منتظر بود.}

^{ارباب کیسهی مخملی رو جلو برد و به دست مادرش داد. خانم نسرین با یه لبخند رضایتبخش پارچه رو باز کرد و لکهی خون رو دید. سرش رو بلند کرد و به همه نگاه کرد.}

^{«به امید خدا... نوهی من از همین امشب شکل گرفت.»}